Naar SportclubSilvoldeTV  Naar het fotoboek   Naar de twitterpagina   Naar de facebookpagina Zoeken in de website  Login leden  

Soms heb je van die momenten waarvan je weet dat het er aan zit te komen, maar je schuift het steeds maar weg. In het begin is het makkelijk: de zomervakantie, daarna komen de knusse feestdagen, gevolgd door een vaak wezenloos januari, de schoolvakantie’s.....

Maar net als een een opdringend drolletje, komt ook dit weer aan het licht. Het aller-aller-aller laatste pupillenkamp. Sander, kamp-pa, gaat het nog een keer ‘shinen’.

Maar het echte drama en de tranentrekkende one-liners bewaren we voor het laatst. Laten we eerst teruggaan, naar de leukste drie dagen, de dagen die het jaar weer een beetje opfleuren. Dit is het verhaal van de kampdagen.

b_300 thumb_0_16777215_00_images_stories__images_seizoenen_20172018_algemeen_pupillenkamp_DSC00939-273.jpg
Dag 2: Kamp-pa, eieren met spek

De dag waar iedereen bang voor was, was toch aangekomen. De zaterdag, de dag dat de gebroeders van Braak de dag in handen hadden. En zoals gewend, zelfs in het derde jaar, als pupil wilden ze nooit mee, betekende dit niet veel goeds.

Langzaam en iets te vroeg kwamen de eerste kinderen al naar beneden. De begeleiding, net 3 uurtjes naar bed, werden alweer gewekt door het vrolijke fotogeklik van Hugo, die door ondergetekende ook iets te vroeg uit zijn nest is gehaald, dit kwam Sander’s humeur niet ten goede maar goed. Aangezien vorig jaar de zaterdag over het algemeen een succes was, hebben we hierop voorgeborduurd.

Na de korte nachtrust besloten Sander en Kamp-oom Ronnie, dat de begeleiders wel een opsteker verdiende door ze al op jonge leeftijd dichtgeslipte aderen te bezorgen. Dit kwam neer op 2 heerlijke boterhammen, met een dikke laag boter, een hele plak kaas en natuurlijk ook nog vette spek met daarin de gebakken eieren. “Bij hoge prestatie behoort een hoog rendement ontbijt”

(nee, pupillenkamp is niet bepaald een afslank-kamp)

Toen ook Jetske haar eieren op had, konden de kinderen ook aan het ontbijt. Na een rustig ontbijt, onder strikte leiding van Lars Dales, zou er een foto opdracht volgen. 6 teams moesten 6 situatie’s zien op te lossen. Hierbij kreeg je op 6 verschillende locatie’s een foto te zien, taak was om met precies dezelfde materialen, exact dezelfde foto te maken. Een moeilijke opdracht, maar gelukkig snapte ieder kind het, uitgezonderd Jan. ‘’Thomas, ik heb alle foto’s gewist.’’ Het ging er erg fanatiek aan toe, van jong tot iets minder jong, allemaal hebben ze hun stinkende best gedaan! (Daar heb je de uien weer)

Na een kritische controle van Thomas, bleek dat de meeste groepjes de opdrachten goed hadden uitgevoerd, behalve bij de foto waar ene Jan bij stond....maar daar hebben we het al over gehad. Na deze inoverende opdracht was er nauwelijks tijd om te rusten. Er wachtte weer een befaamd spel. Het gevreesde ballonnenspel. Stefan, Pernille, Jetske, Jesse , Lars en ondergetekende waren al druk bezig met het vullen van alle ballonnen, en wat een feest is dat.....

Toen ik eindelijk droog was, hadden we zowaar 3 kratten en een flinke emmer bomvol met ijskoude waterballonen. In de tussentijd was er al een springkussen geariveerd (inclusief een ijskoud bad) en was er gezorgd voor een zeepbaan. Natuurlijk zagen de kinderen deze voorbereiding ook, en hier en daar werden er weer oud-kampverhalen opgehaald van dit parcour ‘straight from hell’. Gelukkig was het mooi weer dus een beetje afkoeling kon geen kwaad.

Even voor de vuurdopers onder ons...het ballonspel is eigenlijk een estaffette met waterballonen bestaande uit drie onderdelen: (Springkussen-zeepbaan-zwembad) Probeer als team zoveel mogelijk waterballonnen naar de overkant te brengen, deze zul je nodig hebben met het waterballonnengevecht.Nu ben ik wel klaar met het woord waterballonnen dus we gaan gauw verder...

En daar gingen ze. Onder luid gejuich van de teams die nog even moesten wachten,bestormden de kinderen het parcour. Onbevreesd, geen kou kon hen deren, geen waterballon kon hard genoeg zijn. Terwijl het nieuwe kampnummer ‘’annie uut de bochte’’ nog maar een keer werd gedraaid, kwamen de lege emmers steeds voller te staan met diezelfde waterballonen. Wat een feest en wat een plezier. Record mag wel even genoemd worden dat geen enkel kind een traantje moest laten vanwege de kou, het water of de waterballonenspieren van Stefan Mijnen.

Hoogtepunt was toch wel dat Lars D., beruchtte tiran tijdens het eten, met droge kleren op het sprinkussen stond, toch net even uitgleed en het ijskoude water inviel. Goh wat kan leedvermaak toch mooi zijn. b_300 thumb_0_16777215_00_images_stories__images_seizoenen_20172018_algemeen_pupillenkamp_IMGP0626-767.jpgOndertussen waren chef kok Sander al druk in de weer om de ene na de andere pannenkoek klaar te maken. Op een gegeven moment werd het wel heel druk in de keuken, en ik verdenk verscheidene begeleiders ervan dat ze hier en daar een pannekoekje hadden gejat. (Stefan…niet alles hoeft voorgeproefd te worden)Nadat alle waterballonnen naar de overkant waren gebracht, kon het grote gooien beginnen. Gelukkig zitten we allemaal op voetbal en bijna geen ballon kwam aan. Tijd om aan de pannenkoeken te gaan.

Terwijl iedereen lekker zat te smikkelen, zonder te lachen natuurlijk, daar zorgde heerser Lars wel voor, vertrok er al een auto naar Braamtsgat om een leuke middag alvast goed voor te bereiden. Toen de overheerlijke pannenkoeken waren opgesmikkeld, vertrok ook het leger van kinderen naar het verkoelende water van stroombroek.

Aangekomen liepen ze nog een mooie rode Volkswagen Polo tegen het lijf. Schoolmeester Lars had al gezien dat deze wel een beetje riskant geparkeerd stond, maar later meer daarover...3 spellen stonden al uitgestald over het strandje van het meer. Maar iedereen was zo enthousiast om het algenwater van Braamt in te springen, dat we helemaal niet aan de spellen toekwamen. Er werd heerlijk met modder gegooid (Dank Wout Immink) en met water geklierd. Stefan en co hadden het luieren tot een kunst verheven en waren al lang vertrokken naar dromenland. Na een uurtje te hebben rondgedobberd begonnen we toch maar aan de succesvolle spellen. Hiervoor de excuses van de gebroeders van Braak.

Op papier leek het heel leuk, een natte spons via de hoofden door te geven, of een natte softbal te gebruiken als een soort handbal spel, ook elkaars emmers leeg maken met behulp van diezelfde sponzen wat een fantastisch idee, subliem, geniaal, super bedacht....

Na 10 seconde bleek al dat je de sponzen NIET via je hoofd kan doorgeven, de softbal na 10 seconde al kurkdroog was en vol zat met zand, en dat de emmers ook na 10 seconde al leeg waren. Goh wat een leuke spellen.We wisten niet hoe snel we weer lekker gingen zwemmen en klieren.

Om toch nog wat te ondernemen met zijn allen besloot instructeur Jesse vd Gevel een Aqua gym te houden. Met heerlijke muziek werden de heupjes eens flink losgeschud. En ik u kan al vertellen, mochten sommige kinderen geen nieuwe Ronaldo of Messi worden (of Lieke Martens) er voor sommige zeker een danscarriere inzit.

Jesse’s enthousiasme sprak zo aan dat hier en daar andere badgasten dachten dat hier een of andere sportschool aan de gang was. Resultaat, na een paar minuten stonden niet alleen ‘onze’ kinderen stonden rond te springen, ook verscheidene ouderen en andere kinderen sloten al gauw aan bij de groep. Leuk voor het verhaal zou zijn dat ook Stefan meedeed, maar deze zat net in zijn 3e fase van de slaap, dus hebben we hem maar lekker laten liggen.

Afgekoeld en hier en daar toch al een beetje vermoeid, trokken de dappere strijders van Silvolde weer naar het kamp. Toen ook een gedeelte van de leiders in de auto wilden stappen (diezelfde rode polo), stond opnieuw Lars daar met zijn blije bakke.....laten we het netjes houden, vrolijk gezicht te zwaaien met een geel papiertje. En nee dit was geen ansichtkaart, maar een flinke boete van €100,-.... Of deze boete ooit de deurmat haalt, ik hoop van niet.

b_300 thumb_0_16777215_00_images_stories__images_seizoenen_20172018_algemeen_pupillenkamp_DSC00661-021.jpg

Ondertussen had de tijd ons al ingehaald, want rond 17:30 kwamen we pas aan bij de camping. En dan zou er nog een innoverende avond programma volgen... Maar hier en daar was al duidelijk tekenen van slijtage te zien in de gezichten van de kinderen wat typerend is voor de leuke kampdagen. Echter, bij het zien van het avondeten, had iedereen blijkbaar weer een flinke dosis energie over.

En zo kabbelde de avond langzaam voort, en de weemoedige onder ons begonnen al langzaam het besef te krijgen dat dit de laatste avond zou worden die het pupillenkamp in deze samenstelling zou kennen. Het beloofde een van de meest relaxte avonden (En gehele kamp) ooit te worden. Op de kamers werd vrolijk gekletst, in de eetzaal stond de CL finale op (helaas verloren door Liverpool en gewonnnen door het team van k… Ronaldo en die v…. Ramos, om nog maar niet te spreken over die pannenkoek van een.....ahum excuus terug naar het kamp)
Tijdens het eten hebben we besloten het avondprogramma te laten vallen en er een gemoedelijke avond van te maken. Dit ivm de vermoeidende dag.

Tijdens de finale werd er hier en daar onder enkele leiders al gesmispeld (geen offcieel woord denk ik).Sander’s laatste avond zou niet stilletjes voorbij gaan.Toen de beruchte finale was afgelopen, het geklets was verstomd, keerde iedereen naar de warmte van het kampvuur.Sander was met een smoesje weggelokt en de leiders legde snel uit wat de bedoeling was. Thomas en ondergetekende hadden een afscheidsnummer gemaakt voor kampvader Sander.

Om de hele gebeurtenis nog dramatischer te maken kregen de kinderen kleine waxinelichtjes en moesten we met zijn allen heel stil zijn toen Sander- kamp-pa werd opgehaald. Met een zacht applausje werd Sander naar het vuur gehaald, waar iedereen hem al stond op te wachten.

En daar gingen we, onder het nummer van Adele’s: Someone like you, zongen we Sander zijn laatste kampkaarsjes uit. Later bleek al wel dat we beter een nummer hadden moeten uitkiezen wat minder de hoogte in ging, (al deed Mark een leuke poging) ook was het misschien verstandig geweest om de andere begeleiding de tekst iets eerder te laten inlezen ipv de 5 minuten bij het kampvuur.

Helaas hebben wij niet elk beeldmateriaal kunnen vernietigen...mocht u deze schaamtevolle vertoning eens willen zien, tikt u dan even een keer een van de begeleiders aan. Na de laatste tonen werd er zacht geklapt, ook moest Sander stiekem een traantje laten, of dit door de zangkunsten komt of door het gebaar laten we maar even in het midden. Tenslotte kreeg Sander nog een afscheidscadeautje. Een bedank-shirtje met op de rug groots geschreven: Kampvader Sander.

Nu dit achter de rug is, de watjes uit de oren konden worden gehaald, was het tijd voor echte muziek en marsmellows. Al snel bleken de stokjes kwijt te zijn, gelukkig vond Lars zichzelf bereid om zijn vingers op te offeren en aan iedere vinger een marsmellow te steken en deze even lekker in het vuur te houden...

Hier en daar sukkelde de eerste kinderen al naar bed. Ook de D’tjes vertrokken al redelijk vroeg en zowaar: Niet om te gaan keten maar om daadwerkelijk te gaan slapen! Alle schietgebedjes voor een fatsoenlijke nachtrust hebben zowaar geholpen. Enkel de bikkels: Roel, Broes en Jip EN EN jongeling Ruben overleefde de meeste leiders. Chapeau! Kanttekening is wel dat ze de volgende morgen er niet bepaald okselfris uitzagen, maar je moet er wat voor over hebben om tot de vroege uurtjes te genieten van het kamp!

Langzaam brandde de laatste pallet weg, en uit de as herrezen kwam zowaar de laatste zondag..




Template Settings
Select color sample for all params
Red Blue Green Black Yellow
Background Color
Text color
Google font
Body font-size
Body font-family
Direction